Proces introligatorski, w którym następuje podział materiału na części bez powstawania ubytków w postaci pyłu czy włókien, to

Krojenie w introligatorstwie to taki proces, gdzie bardzo precyzyjnie dzieli się arkusze papieru, tektury czy innych materiałów na wyznaczone części, ale – co ważne – bez powstawania ubytków w postaci pyłu czy włókien. No, po prostu czyste cięcie. Używa się do tego zazwyczaj specjalnych noży czy gilotyn, które tną w jednej płaszczyźnie, a krawędź po cięciu jest równa i pozbawiona postrzępień. W codziennej pracy drukarni czy introligatorni, krojenie to absolutna podstawa. Takie czyste cięcia są niezbędne chociażby przy przygotowaniu bloków książkowych, okładek czy innych materiałów, gdzie liczy się nie tylko estetyka, ale i dokładność wymiarowa. Dla mnie, krojenie zawsze kojarzy się z tym charakterystycznym dźwiękiem gilotyny i zapachem świeżo przeciętego papieru – pewnie każdy, kto spędził trochę czasu w pracowni, wie o czym mówię. Praktyka pokazuje, że dobrze przeprowadzone krojenie wpływa na dalsze etapy produkcji: łatwiej jest bigować, złamywać czy oprawiać – wszystko się zgadza co do milimetra. Warto pamiętać, że np. normy ISO dotyczące produkcji poligraficznej precyzyjnie określają tolerancje wymiarowe po cięciu, żeby nie było potem problemów z dopasowaniem arkuszy. Krojenie – choć wydaje się proste – wymaga dużej precyzji i wiedzy o właściwościach materiału. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrze naostrzony nóż i właściwie ustawiona maszyna to podstawa, żeby uniknąć zadziorów czy wykruszania krawędzi. Praktyka, praktyka i jeszcze raz praktyka – tak naprawdę tylko wtedy wychodzi to idealnie.