Połączenie klejowe w oprawie sprawdza się za pomocą testu na

Test na wyrywanie to naprawdę podstawa, jeśli mówimy o ocenie jakości połączenia klejowego w oprawie. W poligrafii i introligatorstwie ten test jest najczęściej stosowany, bo najlepiej oddaje rzeczywiste obciążenia działające na książkę podczas normalnego użytkowania. Chodzi tu o taką sytuację, kiedy próbujemy wyrwać pojedynczą kartkę lub cały blok z oprawy – dokładnie wtedy sprawdzamy, czy klej trzyma tak, jak powinien. Z mojego doświadczenia wynika, że wyrywanie najlepiej pokazuje, czy użyty klej i poprawność procesu klejenia są na odpowiednim poziomie. Norma PN-ISO 14516 wyraźnie określa, jak taki test powinien wyglądać, by wyniki były miarodajne. Często w profesjonalnych drukarniach stosuje się specjalne maszyny, które badają siłę potrzebną do wyrwania kartki. Jeśli książka przejdzie test, klient może być spokojny o trwałość oprawy. W praktyce to właśnie odporność na wyrywanie decyduje, czy książka przetrwa intensywne użytkowanie – np. w bibliotece albo na szkolnej ławce. Sam kiedyś widziałem, jak różnice w jakości kleju przekładają się na wyniki testu na wyrywanie: tani klej często powoduje, że bloczki się rozpadają nawet przy małym napięciu, a dobry – trzyma mocno. Dlatego wyrywanie to najważniejszy wskaźnik jakości klejonej oprawy.