W spocie reklamowym, który jest częścią kampanii społecznej mającej na celu wypromowanie świadomego, aktywnego ojcostwa, wystąpił młody mężczyzna o miłej aparycji. Jego zatrudnienie do reklamy miało za zadanie przypisać statystycznemu tacie pozytywne cechy osobowościowe na podstawie pierwszego wrażenia. Który mechanizm psychologiczny został zastosowany w tym przypadku?

Efekt aureoli, czyli tzw. halo effect, to prawdziwa klasyka w psychologii społecznej i marketingu. Polega on na tym, że odbiorcy na podstawie jednego pozytywnego wrażenia – na przykład miłej aparycji czy sympatycznego uśmiechu – automatycznie przypisują tej osobie także inne, zupełnie niezwiązane cechy, jak odpowiedzialność czy troskliwość. W reklamach, szczególnie tych społecznych, stosuje się ten mechanizm, żeby od początku zbudować zaufanie i pozytywne skojarzenia. Moim zdaniem, to trochę taki skrót w naszym myśleniu – widzimy kogoś, kto wygląda na fajnego gościa i od razu jesteśmy bardziej otwarci na przekaz kampanii. W praktyce, efekt aureoli można wykorzystać choćby przy rekrutacji pracowników (czasem wybiera się osoby „z dobrą energią”, bo tak podświadomie uznajemy je za kompetentniejsze), albo w negocjacjach z klientem – jeśli handlowiec zostawia dobre wrażenie na wejściu, łatwiej mu potem przekonać do swojego produktu. Standardy branżowe, np. w marketingu społecznym, jasno wskazują, żeby wykorzystywać ten efekt do promowania pozytywnych zachowań. Co ciekawe, warto być świadomym tej tendencji także po tej drugiej stronie – żeby nie dać się złapać na zbyt powierzchowne oceny, bo nie zawsze pierwsze wrażenie oddaje całą prawdę o człowieku.