Agencja digitalowa wykonała analizę BCG swoich produktów i usług internetowych. W której grupie znajdują się produkty i usługi digitalowe, które <b>nie przynoszą</b> zysków i <b>nie mają</b> perspektyw rozwoju?

W modelu macierzy BCG grupa określana jako „psy” to produkty lub usługi, które nie generują już zysków i nie mają realnych szans na poprawę swojej pozycji na rynku. W praktyce digitalowej, moim zdaniem, to klasyczne przykłady projektów, które kiedyś może miały potencjał, ale z czasem zostały wyparte przez inne, bardziej innowacyjne rozwiązania. Typowym przypadkiem „psa” w agencji digitalowej jest np. aplikacja internetowa, na którą moda już minęła i która nie ma już użytkowników, ani nie widać możliwości jej skalowania. Firmy, które trzymają się takich usług, często ponoszą koszty ich utrzymania, a zysków praktycznie nie ma – i to jest realny problem w zarządzaniu portfelem produktów. Zasada BCG mówi wprost: takie produkty warto wycofywać albo przynajmniej nie inwestować w nie kolejnych środków. W agencjach digitalowych często spotykam się z myśleniem typu „może jeszcze się uda”, ale doświadczenie pokazuje, że bez perspektyw na rozwój lepiej przekierować zasoby na „gwiazdy” lub „znaki zapytania”. To podejście jest zgodne z dobrą praktyką branżową – lepiej inwestować w to, co rokuje, niż trzymać się kurczowo przestarzałych usług.