W trakcie negocjacji żadna ze stron nie podjęła próby ustąpienia na rzecz przeciwnika. Obie strony zastosowały zatem typ negocjacji

Negocjacje twarde charakteryzują się tym, że żadna ze stron nie chce ustąpić ani na krok, każda dąży do maksymalizacji własnych korzyści i nie bierze pod uwagę interesów przeciwnika. To taki klasyczny ‘siłowy’ styl, gdzie liczy się przewaga i nie ma miejsca na kompromis czy współpracę. W praktyce często widzi się to w biznesie, np. podczas negocjacji dużych kontraktów czy w przejęciach, kiedy strony wręcz ścierają się o każdy szczegół umowy. Z mojego doświadczenia takie podejście bywa skuteczne, ale na krótką metę – relacje długofalowe na tym cierpią. Standardy negocjacyjne, np. wg Harvard Negotiation Project, podkreślają, że negocjacje twarde są przeciwieństwem negocjacji opartych na współpracy czy kompromisie. Typowe elementy tego stylu to sztywność stanowisk, brak elastyczności, częste stosowanie presji i argumentów siłowych. Moim zdaniem warto znać ten styl – nie zawsze trzeba go stosować, ale kiedy druga strona forsuje swoje racje bez ustępstw, umiejętność rozpoznania i odpowiedniego zareagowania może sporo dać. Oczywiście w praktyce najlepiej łączyć różne style, ale w pytaniu opisany scenariusz pasuje idealnie do negocjacji twardych.