W której części kompozycji bibliografii powinny zostać zamieszczone w ramce przykłady odsyłaczy? <br><br> <table><tr><td>BAJOREK, Norbert.: Człowiek wielu cnót = poz. 22421</td></tr><tr><td>KIENINGER, Titus.: Aniołowie w misji miłosierdzia = poz. 22426</td></tr><tr><td>KOZŁOWSKI, Ryszard: Spotkania ze świętymi = poz. 22433</td></tr><tr><td>OLSZYCKI, Mirosław: Świat kolonialnej Ameryki Łacińskiej = poz. 23114</td></tr></table>

Właściwie, przykłady odsyłaczy w kompozycji bibliografii zawsze powinny być zamieszczane w części zwanej zrębem głównym. To właśnie tutaj, czyli w podstawowej części opracowania, autor wyjaśnia i prezentuje, jak wygląda zastosowanie zasad tworzenia odsyłaczy – na przykładzie konkretnych opisów bibliograficznych, takich jak te wymienione w ramce powyżej. Moim zdaniem to bardzo sensowne rozwiązanie, bo zrąb główny służy do przekazania kluczowych treści i instrukcji praktycznych, a także szczegółowych rozwiązań dotyczących cytowania czy budowy bibliografii. Standardy branżowe, na przykład normy PN-ISO 690 czy rekomendacje bibliotekarskie, jasno wskazują, że wszelkie przykłady, tabele i ilustracje związane z meritum opracowania umieszcza się właśnie w tej części publikacji, a nie w częściach wprowadzających czy organizacyjnych. Taki układ pozwala użytkownikowi bibliografii łatwo znaleźć praktyczne wskazówki i nie gubić się w formalnościach. Praktyka pokazuje, że jest to najbardziej przejrzyste i funkcjonalne podejście, bo od razu przy omawianiu danych reguł pokazujemy, jak stosować je w rzeczywistości. Gdyby przerzucić takie przykłady na wstęp, przedmowę czy spis treści, czytelnik miałby chaos informacyjny i trudności ze znalezieniem konkretnego wzoru. Warto o tym pamiętać w każdej pracy bibliograficznej, niezależnie czy to katalog, czy artykuł naukowy.