Którego elementu <b>nie należy</b> podawać w opisie drugiego stopnia szczegółowości?

No i właśnie – to jest ten niuans, który pojawia się w praktyce katalogowania czy opisu bibliograficznego. Datę druku zwykle podaje się w opisie trzeciego stopnia szczegółowości, a nie drugiego! To jest zgodne zarówno z normą PN-N-ISO 690, jak i z powszechnie przyjętymi wytycznymi stosowanymi w bibliotekach czy archiwach. Opis drugiego stopnia szczegółowości skupia się przede wszystkim na takich elementach jak tytuł właściwy, oznaczenia odpowiedzialności i data wydania – to są kwestie, które pomagają szybko zidentyfikować dokument, nie wchodząc jeszcze w szczegóły techniczne jego powstawania. Przykładowo: jeśli katalogujemy książkę, to w krótkim opisie nie będziemy się zagłębiać w to, kiedy dokładnie maszyna drukarska ruszyła z wydaniem, tylko podamy rok wydania oficjalnego. Moim zdaniem to jest bardzo praktyczne, bo dzięki temu użytkownik nie jest zarzucony nadmiarem informacji na tym etapie opisu. Oczywiście, data druku czasem bywa zbieżna z datą wydania, ale nie zawsze – i właśnie wtedy oddzielenie tych informacji na różne poziomy szczegółowości pozwala zachować porządek i przejrzystość. Warto sobie to utrwalać, bo w praktyce zawodowej potem bardzo się przydaje, szczególnie podczas pracy z rzadkimi wydawnictwami lub materiałami archiwalnymi.