Którą strategię negocjacji cechują częściowe ustępstwa i połowiczna realizacja interesów układających się stron?

Strategia kompromisu w negocjacjach to taka klasyka, powiedziałbym nawet – chleb powszedni w polskich realiach. Polega ona na tym, że obie strony są gotowe do pewnych ustępstw, kosztem pełnej realizacji swoich oczekiwań. W praktyce wygląda to tak, że nie osiąga się maksymalnych korzyści, ale też nie zostaje się z niczym – każdy coś zyskuje, ale też każdy z czegoś rezygnuje. Typowy przykład: dwie firmy spierają się o warunki dostawy. Jednej zależy na krótkim terminie, drugiej na niższej cenie. Kończą rozmowy ustalając średni termin i umiarkowaną cenę. Takie podejście jest zalecane, gdy zależy nam na szybkim porozumieniu, ale nie jest możliwe pełne wygranie sprawy. Moim zdaniem kompromis to często wybór, gdy relacja jest dla obu stron ważna, ale żadna nie chce twardo forsować swoich warunków. W podręcznikach negocjacji (np. Lewicki, Saunders, Barry – „Negotiation”) kompromis opisuje się właśnie jako sztukę wzajemnych ustępstw, gdzie obie strony ponoszą częściowe koszty, ale nadal mają poczucie sprawiedliwości. Branża handlowa i usługowa korzysta z tej strategii na co dzień, bo pozwala zachować partnerstwo, nawet jeśli nie wszystko idzie po naszej myśli. Warto pamiętać, że kompromis to nie zawsze „najlepsze rozwiązanie”, ale często najbardziej wykonalne w danym momencie.