W którym układzie bibliograficznym piśmiennictwo porządkowane jest według miejsc wydania?

Układ topograficzny w bibliografii to dość ciekawa i – moim zdaniem – często pomijana metoda porządkowania piśmiennictwa. W praktyce polega na uporządkowaniu pozycji literaturowych według miejsc wydania, czyli miasta, w którym zostały opublikowane dane pozycje. Przykładowo, wszystkie książki wydane w Warszawie będą zgrupowane razem, osobno te z Krakowa, Wrocławia, itd. Ten system bywa używany głównie w dziedzinach regionalnych lub historii druku, gdzie analiza geograficzna publikacji ma duże znaczenie – na przykład w opracowaniach druków ulotnych z XVIII wieku albo katalogów starych druków. Spotkałem się też z tym przy inwentaryzacji zbiorów bibliotecznych o szczególnym znaczeniu regionalnym. Standardy bibliograficzne raczej preferują porządkowanie alfabetyczne czy rzeczowe, niemniej układ topograficzny ma swoje miejsce w profesjonalnej praktyce, zwłaszcza tam, gdzie dla badacza ważne jest śledzenie rozwoju ośrodków wydawniczych. Warto wiedzieć, że taki sposób katalogowania potrafi bardzo ułatwić analizę zasięgu terytorialnego publikacji i wpływów kulturowych. Z mojego doświadczenia wynika, że w środowisku archiwistycznym i muzealniczym ten układ bywa bardzo przydatny.