W ramce został przedstawiony fragment indeksu <br><br> <table><tr><td>Szymczyk, Paulina 3658, 3665, 3722 Szymczyński, Tomasz R 3745 Szymonik, Anna (towaroznawstwo) 3881 Śliwa, Aneta zob. Sapińska-Śliwa, Aneta Śliwa, Tomasz 3897, 3940 Śliwińska, Danuta zob. Konieczka-Śliwińska, Danuta Śliwińska, Monika zob. Kaczmarek-Śliwińska, Monika Śmigiel, Łukasz (1982- ) 3975 Śniecikowska, Beata (1976- ) 4124 Środa, Krzysztof (1959- ) 4234 Świat poezji 4143 Świderska, Małgorzata (1958- )</td></tr></table>

Ten rodzaj indeksu to klasyczny przykład układu alfabetycznego autorskiego. W praktyce bibliotecznej czy w dokumentacji naukowej właśnie taki sposób porządkowania jest najczęściej stosowany, bo po nazwiskach autorów najłatwiej jest coś znaleźć, szczególnie gdy użytkownik szuka konkretnych osób. W indeksie tym widać wyraźnie, że nazwiska są uporządkowane alfabetycznie i pod każdym z nich pojawiają się numery (najpewniej stron lub pozycji), czasem także dodatkowe informacje jak lata życia czy specjalizacje. Typowe są też odsyłacze typu „zob.”, które kierują do właściwych haseł – to ułatwia odnalezienie informacji, nawet jeśli ktoś użyje innej formy nazwiska lub nazwiska rodowego. Takie indeksy są standardem np. w katalogach bibliotecznych, bibliografiach czy dokumentacji archiwalnej. Z mojego doświadczenia to bardzo czytelny i uniwersalny system: nie wymaga znajomości dokładnych tytułów prac ani dat, wystarczy pamiętać nazwisko lub fragment nazwiska. W praktyce technicznej taki układ usprawnia pracę i skraca czas wyszukiwania, zwłaszcza w dużych zbiorach danych. Warto też zauważyć, że indeksy tego typu są jednym z podstawowych narzędzi informacji naukowej i to, jak są skonstruowane (np. obecność odsyłaczy, szczegółowe dane biograficzne), świadczy o wysokim standardzie opracowania dokumentacji. Pozostałe metody – jak słowa kluczowe czy chronologia – mają sens w innych kontekstach, ale tu jednoznacznie widać układ alfabetyczny oparty na autorach.