Luźną kartką, zawierającą spis i sprostowanie omyłek popełnionych w bibliografii, jest

Errata to taki trochę niedoceniany, ale bardzo praktyczny element publikacji naukowych i drukowanych książek. To po prostu osobna kartka, często luzem dołączona na końcu lub czasem nawet wklejona, gdzie autor lub wydawca informuje o błędach, które zostały zauważone już po wydrukowaniu głównego tekstu – na przykład w bibliografii albo w innych miejscach. Widać to szczególnie w starszych książkach, gdzie proces korekty był bardziej skomplikowany, a poprawki po druku były praktycznie niemożliwe do wprowadzenia bez ponoszenia dużych kosztów. Errata jest zatem rozwiązaniem zgodnym z dobrą praktyką wydawniczą – po prostu transparentnie pokazuje, co jest nie tak i co należy poprawić podczas korzystania z książki, zamiast udawać, że błędów nie ma. Z mojego doświadczenia wynika, że biblioteki i archiwa bardzo poważnie podchodzą do obecności errat, bo to pozwala czytelnikowi uniknąć powielania omyłek, zwłaszcza przy cytowaniu czy przygotowywaniu własnych opracowań. Współcześnie erraty spotykamy też w wersjach cyfrowych, ale ta tradycyjna, papierowa kartka nadal ma swoje zastosowanie, szczególnie w bibliotekoznawstwie i wszędzie tam, gdzie precyzja bibliograficzna jest kluczowa. Moim zdaniem warto przyzwyczaić się do sprawdzania, czy książka ma erratę, zanim zaczniemy korzystać z jej spisu literatury – to taki fachowy nawyk każdego, kto poważnie podchodzi do pracy z tekstami drukowanymi.