Zamieszczony w ramce fragment spisu jest przykładem indeksu <br><br> <table><tr><td>Abolicja 314</td></tr><tr><td>Abolicjonizm 41</td></tr><tr><td>Aborcja 04 – 410</td></tr><tr><td>Akcesoryjna odpowiedzialność 160</td></tr><tr><td>Amnestia 355 – 356</td></tr><tr><td>Analogia 31</td></tr></table>

Fragment spisu przedstawiony w ramce to klasyczny przykład indeksu rzeczowego. W praktyce spotykamy się z nim niemal w każdej większej publikacji naukowej, podręczniku czy słowniku. Indeks rzeczowy grupuje hasła według pojęć, zagadnień czy tematów, a nie według nazwisk autorów, miejsc czy tytułów. Podane hasła, takie jak „Abolicja”, „Aborcja”, „Amnestia”, są przykładami pojęć kluczowych dla danej dziedziny. Obok każdego wyrazu znajduje się numer strony lub zakres stron, na których to zagadnienie zostało omówione. Moim zdaniem taka organizacja informacji jest bardzo praktyczna – pozwala szybko znaleźć potrzebne treści niezależnie od tego, jak są rozmieszczone w książce. Standardy branżowe, na przykład normy dotyczące opracowywania publikacji naukowych czy podręczników, jasno wskazują, że indeks rzeczowy to narzędzie mające usprawnić czytelnikowi odnalezienie konkretnych zagadnień. Warto też wiedzieć, że umiejętność korzystania z indeksu rzeczowego jest bardzo ceniona – np. podczas pracy naukowej, przygotowywania prezentacji czy po prostu szybkiego wyszukiwania informacji. Dobrze przygotowany indeks rzeczowy świadczy o wysokim poziomie edytorskim książki. Często, zwłaszcza w literaturze fachowej, jest on wręcz niezbędnym narzędziem pracy. Z mojego doświadczenia wynika, że często osoby początkujące mylą indeks osobowy z rzeczowym, bo oba wyglądają podobnie – ale różnią się właśnie tym, czego dotyczą: tematów lub osób.