Który pomiar służący do oceny cech pokroju krowy mlecznej przedstawiono na rysunku?

Wysokość w kłębie to jeden z podstawowych pomiarów morfologicznych u bydła mlecznego. Moim zdaniem, bez tej wartości trudno byłoby w ogóle mówić o racjonalnej ocenie cech pokroju oraz selekcji zwierząt do dalszej hodowli. Wysokość w kłębie mierzy się od podłoża do najwyższego punktu kłębu, czyli miejsca gdzie szyja przechodzi w grzbiet, a to pozwala na uzyskanie bardzo obiektywnej informacji o wielkości zwierzęcia. Ten parametr jest szczególnie istotny przy ocenie ras wysoko wydajnych, bo często większy wzrost idzie w parze z wyższymi możliwościami produkcyjnymi, choć oczywiście nie jest to regułą bez wyjątków. W praktyce stosuje się do tego specjalne laski zoometryczne, żeby wykluczyć błędy pomiarowe. Wysokość w kłębie jest standardem zarówno podczas przeglądów wystawowych, jak i w oficjalnych księgach hodowlanych, bo pozwala porównywać zwierzęta w populacji. Przykładowo, jeśli krowa ma zbyt niską lub zbyt wysoką wysokość w kłębie w stosunku do standardów rasy, może to świadczyć o odstępstwach od idealnego typu użytkowego. Z mojego doświadczenia wynika, że regularne monitorowanie tego pomiaru daje hodowcy realny obraz postępów w doskonaleniu stada – warto to robić dokładnie i zawsze zgodnie z przyjętymi procedurami.