Którego z wymienionych nawozów nie powinno się stosować w nawożeniu mineralnym na glebach kwaśnych?

Siarczan amonu to jeden z tych nawozów, do których trzeba mieć naprawdę sporą rezerwę, gdy gleba jest kwaśna. Najprościej mówiąc – nawóz ten ma właściwości zakwaszające, bo podczas rozkładu siarczanu amonu powstają jony wodorowe (H+), które dodatkowo obniżają pH gleby. Przy glebie już zakwaszonej możemy tylko pogorszyć sytuację, co źle wpływa na wzrost większości roślin uprawnych, zwłaszcza tych bardziej wrażliwych na kwaśny odczyn, jak pszenica czy burak cukrowy. Bardzo często podaje się wręcz, że siarczan amonu stosuje się raczej na glebach o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym, żeby zbalansować efekt. Moim zdaniem, zwracanie uwagi na pH to jedna z podstawowych rzeczy w profesjonalnej uprawie – szkoda pracy i pieniędzy na pogłębianie problemu zakwaszenia. W praktyce, jeśli już musisz uzupełnić azot na kwaśnej glebie, to dużo lepszym wyborem będzie saletra amonowa albo saletrzak, które mają neutralny albo wręcz lekko odkwaszający wpływ. W podręcznikach i zaleceniach IUNG-PIB wyraźnie podkreśla się tę zależność – nie szafujmy siarczanem amonu w warunkach niskiego pH, bo skutki bywają bardzo trudne do odwrócenia.