Obniżenie plonów ziemniaków spowodowane jest

Prawidłowo wskazany został kluczowy moment w rozwoju ziemniaka. Największe ryzyko spadku plonu występuje właśnie przy braku wody w czasie formowania i intensywnego przyrostu bulw. W tej fazie roślina zużywa dużo wody na transpirację, a jednocześnie potrzebuje jej do transportu asymilatów z części nadziemnej do bulw. Niedobór wody powoduje, że bulwy są mniejsze, jest ich mniej, a część zawiązków po prostu się nie rozwija. W praktyce rolniczej przyjmuje się, że ziemniak jest najbardziej wrażliwy na suszę od początku kwitnienia do końca intensywnego przyrostu bulw – to jest taki newralgiczny okres, który decyduje o ostatecznym plonie. Dlatego w gospodarstwach towarowych, zwłaszcza na lżejszych glebach, standardem jest planowanie nawadniania właśnie pod kątem tej fazy rozwojowej, a nie tylko „ogólnie pod ziemniaki”. Moim zdaniem wielu plantatorów trochę to bagatelizuje i reaguje dopiero, gdy rośliny wyraźnie więdną, a to już jest za późno, bo straty plonu są wtedy praktycznie nie do odrobienia. Dobra praktyka to monitorowanie wilgotności gleby (choćby prostymi metodami polowymi), śledzenie prognoz pogody i włączanie deszczowni tak, aby gleba w warstwie 0–30 cm nie przesychała zbyt mocno w okresie zawiązywania i przyrostu bulw. Warto też pamiętać, że niedobór wody w tym czasie może dodatkowo pogarszać jakość plonu – bulwy są bardziej podatne na deformacje, spękania, ordzawienia, a udział frakcji handlowej spada. Przy dobrze zaplanowanym nawadnianiu uzyskuje się nie tylko wyższy plon ogólny, ale też lepszą wyrównaną frakcję bulw, co ma ogromne znaczenie przy sprzedaży do przetwórstwa lub na świeży rynek.