Kradzież mienia nienależycie zabezpieczonego jest niedoborem inwentaryzacyjnym klasyfikowanym jako

Prawidłowo wskazana odpowiedź „zawiniony” wynika z tego, że kradzież mienia nienależycie zabezpieczonego traktuje się w rachunkowości i gospodarce magazynowej jako niedobór, za który ktoś ponosi odpowiedzialność. Kluczowe jest tu sformułowanie „nienależycie zabezpieczonego”. To oznacza, że przedsiębiorstwo, a konkretnie osoby odpowiedzialne za powierzone mienie (np. magazynier, kierownik zmiany, właściciel), nie dochowały należytej staranności przy zabezpieczeniu zapasów. W praktyce chodzi o sytuacje typu: brak zamknięcia magazynu na klucz, niesprawny monitoring, brak kontroli dostępu, trzymanie wartościowego towaru w miejscu ogólnodostępnym itp. W takich przypadkach w ewidencji inwentaryzacyjnej niedobór nie jest traktowany jako „losowy” ani „niezawiniony”, tylko właśnie jako niedobór zawiniony. Zgodnie z dobrą praktyką rachunkowości, niedobory zawinione ujmuje się inaczej niż naturalne ubytki czy niedobory niezawinione. Zazwyczaj obciąża się nimi osoby materialnie odpowiedzialne lub ujmuje w pozostałe koszty operacyjne, jeżeli nie uda się ustalić sprawcy lub nie ma możliwości wyegzekwowania należności. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: jeżeli można wykazać, że lepsza organizacja pracy, lepsze zabezpieczenie lub przestrzeganie procedur zapobiegłoby stracie, to najczęściej mówimy o niedoborze zawinionym. W instrukcjach inwentaryzacyjnych firm i w regulaminach odpowiedzialności materialnej zawsze podkreśla się obowiązek właściwego zabezpieczenia mienia – właśnie po to, by w razie kradzieży było jasne, czy jest to skutek zaniedbania, czy zdarzenie całkowicie niezależne. W branży magazynowej i handlowej klasyfikacja niedoborów na zawinione i niezawinione ma bezpośrednie przełożenie na rozliczenie pracowników, kalkulację kosztów, a nawet na ocenę systemu kontroli wewnętrznej w firmie.