Składnikiem ubezpieczenia społecznego pracownika, które w całości pokrywane jest przez pracodawcę, jest składka na ubezpieczenie

Prawidłowo wskazana została składka na ubezpieczenie wypadkowe, bo to właśnie ten element ubezpieczeń społecznych pracownika jest w całości finansowany z środków pracodawcy. Wynika to bezpośrednio z przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz z praktyki rozliczeń ZUS. Składka wypadkowa ma charakter typowo „ryzykowny” – zabezpiecza pracownika na wypadek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, ale odpowiedzialność finansową za to ryzyko ponosi podmiot organizujący pracę, czyli pracodawca. Moim zdaniem to jest logiczne: to pracodawca ma obowiązek zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, więc też płaci za ubezpieczenie związane z wypadkami. W praktyce kadrowo-płacowej przy naliczaniu listy płac widać to bardzo wyraźnie: od podstawy wymiaru składek ZUS (np. wynagrodzenia zasadniczego, premii, dodatków) naliczane są składki społeczne, ale część z nich obciąża pracownika, a część tylko pracodawcę. Składka wypadkowa jest księgowana wyłącznie po stronie kosztów pracodawcy, nie pomniejsza wynagrodzenia netto pracownika. Co więcej, stawka tej składki jest zróżnicowana i zależy od rodzaju prowadzonej działalności, poziomu ryzyka zawodowego oraz liczby zatrudnionych, a czasem także od historii wypadkowości w zakładzie. W firmach o wyższym ryzyku (np. produkcja, budownictwo, gospodarstwa rolne z dużą mechanizacją) stawki wypadkowe są zazwyczaj wyższe. Z mojego doświadczenia w kadrach wynika, że dobra znajomość zasad finansowania składek jest ważna nie tylko dla księgowego, ale też dla pracodawcy, bo realnie wpływa na koszty zatrudnienia. Dobre praktyki mówią, żeby przy planowaniu budżetu płacowego zawsze uwzględniać pełny koszt pracownika, czyli brutto plus wszystkie składki po stronie pracodawcy, w tym właśnie składkę na ubezpieczenie wypadkowe.