Wartość początkowa maszyny wynosi 60 000,00 zł, zakładany okres użytkowania to 10 lat, a wartość rezydualna (resztkowa) 20 000,00 zł. Obliczona roczna stawka amortyzacji liniowej przy uwzględnieniu wartości rezydualnej wynosi

Prawidłowo przyjęto, że przy amortyzacji liniowej z uwzględnieniem wartości rezydualnej amortyzujemy tylko tę część wartości środka trwałego, która faktycznie „zużyje się” w okresie użytkowania. Wzór jest prosty: (wartość początkowa – wartość rezydualna) / okres użytkowania. W tym zadaniu: (60 000 zł – 20 000 zł) / 10 lat = 40 000 zł / 10 = 4 000 zł rocznie. I to jest roczna kwota odpisu amortyzacyjnego. W praktyce oznacza to, że w księgach rachunkowych co roku w koszty trafia 4 000 zł, a nie cała wartość początkowa podzielona przez 10. Po 10 latach łączna amortyzacja wyniesie 40 000 zł, a w bilansie maszyna będzie widniała z wartością księgową 20 000 zł – odpowiada to przyjętej wartości rezydualnej. Tak się po prostu robi zgodnie z zasadą ostrożności i realizmu wyceny, szczególnie w rachunkowości finansowej. Z mojego doświadczenia, w wielu firmach technicznych o maszynach z dość trwałą konstrukcją (np. ciągniki, proste maszyny warsztatowe, część maszyn rolniczych) zakłada się właśnie pewną wartość końcową, bo wiadomo, że po okresie amortyzacji da się je jeszcze sprzedać albo wykorzystać na części. W podatkach często dla uproszczenia nie stosuje się wartości rezydualnej, ale w rachunkowości zarządczej i bilansowej jest to dobra praktyka, zwłaszcza gdy planuje się późniejszą odsprzedaż. Taka kalkulacja pozwala lepiej planować przepływy pieniężne, harmonogram wymiany parku maszynowego i porównywać opłacalność zakupu nowego urządzenia vs. leasing czy wynajem. Warto też pamiętać, że przy metodzie liniowej roczna kwota amortyzacji jest stała, co ułatwia planowanie kosztów i analizę rentowności produktów lub usług, gdzie ta maszyna jest wykorzystywana.