Warzywami korzeniowymi są:

Prawidłowo wskazałeś grupę warzyw korzeniowych: marchew, pietruszka i seler. Do warzyw korzeniowych zaliczamy te gatunki, u których częścią jadalną jest zgrubiała, dobrze wykształcona korzeń spichrzowy, czyli organ podziemny gromadzący substancje zapasowe. W praktyce ogrodniczej i w produkcji towarowej takie warzywa określa się jako „korzeniowe” właśnie ze względu na budowę botaniczną i sposób zbioru – roślinę wyciąga się z gleby razem z korzeniem. Marchew, pietruszka korzeniowa i seler korzeniowy są klasycznym przykładem tej grupy i stanowią podstawę asortymentu w warzywnictwie polowym. Z punktu widzenia technologii produkcji bardzo ważne są wymagania glebowe: warzywa korzeniowe najlepiej udają się na glebach głębokich, przewiewnych, o strukturze gruzełkowatej, bez zaskorupiania, bo wtedy korzeń może się równomiernie wydłużać i nie rozgałęzia się nadmiernie. Stosuje się też staranne przygotowanie stanowiska – dokładne odchwaszczanie, wyrównanie pola, a w profesjonalnych gospodarstwach często siew w rzędy pod sznurek lub przy użyciu siewników precyzyjnych. W przechowalnictwie warzywa korzeniowe traktuje się jako ważną grupę surowców zimowych: przechowuje się je w chłodniach lub kopcach, przy kontrolowanej temperaturze i wilgotności, aby ograniczyć straty masy przez wysychanie i rozwój chorób przechowalniczych. Moim zdaniem znajomość tej klasyfikacji jest praktyczna, bo wpływa na dobór maszyn (np. kombajny do zbioru marchwi) oraz na planowanie zmianowania – warzywa korzeniowe nie powinny wracać na to samo pole zbyt często ze względu na choroby odglebowe i szkodniki.