Własnym źródłem finansowania jest

Poprawnie wskazany „zysk z lat ubiegłych” to klasyczny przykład własnego źródła finansowania przedsiębiorstwa. Chodzi o zysk zatrzymany, czyli taką część wypracowanego wyniku finansowego netto, która nie została wypłacona właścicielom w formie dywidendy ani przeznaczona na inne cele konsumpcyjne, tylko pozostaje w firmie. W rachunkowości widać to w pasywach bilansu jako kapitał własny – głównie kapitał zapasowy, rezerwowy albo zyski zatrzymane. Moim zdaniem to jedno z najzdrowszych źródeł finansowania, bo firma nie zwiększa zadłużenia, nie płaci odsetek, nie musi spełniać warunków banku. W praktyce wygląda to tak: gospodarstwo rolne czy mała przetwórnia zamiast „wyciągać” cały zysk dla właściciela, część zostawia na koncie firmowym i finansuje z tego zakup nowej maszyny, remont chłodni, modernizację linii produkcyjnej. Z punktu widzenia standardów finansowych to typowe finansowanie wewnętrzne, polecane w podręcznikach rachunkowości i w zaleceniach doradców finansowych, szczególnie przy inwestycjach o mniejszym ryzyku i wtedy, gdy firma ma jeszcze słabą zdolność kredytową. Dobre praktyki mówią, żeby nie opierać się wyłącznie na kredycie bankowym, tylko budować własny kapitał, bo poprawia to wskaźniki zadłużenia, wiarygodność wobec banków i kontrahentów. Z mojego doświadczenia wynika, że firmy, które konsekwentnie reinwestują zyski z lat ubiegłych, są bardziej odporne na kryzysy cenowe, wahania kursów i nagłe spadki sprzedaży. Mają po prostu większy bufor bezpieczeństwa finansowego. Dlatego zysk z lat ubiegłych w teorii i praktyce finansów przedsiębiorstw jednoznacznie zalicza się do własnych źródeł finansowania, w przeciwieństwie do wszelkich kredytów i pożyczek, które są obcym kapitałem.