Do kapitałów własnych zalicza się

Prawidłowo wskazany „zysk z poprzedniego roku przeznaczony na rozwój” to klasyczny przykład kapitału własnego przedsiębiorstwa. W rachunkowości kapitały własne to ta część majątku firmy, która należy do właścicieli, a nie do banku czy dostawców. Czyli to, co zostaje w firmie po spłaceniu wszystkich zobowiązań. Zysk zatrzymany (czyli właśnie zysk z lat ubiegłych pozostawiony w firmie) zwiększa kapitał własny, bo nie jest wypłacony w formie dywidendy, tylko pracuje dalej w przedsiębiorstwie. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych pojęć, bo pokazuje, na ile firma rozwija się z „własnej kieszeni”, a na ile z pożyczonych pieniędzy. W bilansie taki zysk ujmuje się w pasywach, w części „kapitał (fundusz) własny”, zwykle jako „zysk (strata) z lat ubiegłych” lub „zysk zatrzymany”. W praktyce oznacza to np., że przedsiębiorstwo może za ten zysk kupić nową maszynę, wyremontować budynek inwentarski, zainwestować w modernizację chłodni czy w system nawadniania, bez zaciągania kredytu. To jest zgodne z dobrymi praktykami zarządzania finansami – firmy o stabilnej sytuacji finansowej starają się część zysków zostawiać na rozwój, budując tzw. poduszkę bezpieczeństwa i poprawiając swoją wiarygodność kredytową. Banki i inwestorzy bardzo zwracają uwagę na relację kapitałów własnych do zobowiązań, bo wysoki udział kapitału własnego oznacza mniejsze ryzyko niewypłacalności. W agrobiznesie, gdzie dochody są dość zmienne (pogoda, ceny skupu itd.), właśnie zatrzymane zyski są często kluczowym źródłem finansowania inwestycji w słabszych latach. Dobrą praktyką jest więc planowe budowanie kapitału własnego przez pozostawianie części wypracowanego zysku w firmie, zamiast całkowitej wypłaty dla właścicieli.