Złota reguła bilansowa w stosunku do środków trwałych jest zachowana, jeżeli majątek trwały jest w pełni pokryty kapitałem

Prawidłowo – złota reguła bilansowa w odniesieniu do środków trwałych mówi, że majątek trwały powinien być finansowany kapitałem własnym. Chodzi o to, żeby to, co w firmie jest „na stałe” (budynki, maszyny, urządzenia, środki transportu, instalacje), było pokryte stabilnym, długoterminowym źródłem finansowania, czyli właśnie kapitałem właścicieli. Kapitał własny nie podlega nagłemu wypowiedzeniu jak kredyt krótkoterminowy, nie trzeba go w szybkim tempie spłacać i dzięki temu struktura finansowania jest bezpieczniejsza. W praktyce oznacza to mniejsze ryzyko utraty płynności i konieczności sprzedaży środków trwałych tylko po to, żeby spłacić długi. W literaturze rachunkowości często podkreśla się, że trwały majątek powinien być finansowany kapitałem o podobnym horyzoncie czasowym – kapitał własny ma charakter bezterminowy, więc idealnie pasuje. W wielu analizach finansowych stosuje się tę zasadę jako wskaźnik bezpieczeństwa finansowego: jeśli wartość kapitału własnego jest co najmniej równa wartości majątku trwałego, mówi się, że złota reguła bilansowa (w wąskim ujęciu) jest spełniona. Moim zdaniem to taki podstawowy filtr zdrowego rozsądku: firma nie powinna kupować maszyn na „chwilówkę”, tylko opierać się na stabilnym finansowaniu. W dobrze zarządzanych przedsiębiorstwach, zwłaszcza produkcyjnych i w rolnictwie czy przetwórstwie, dba się o to, żeby drogi park maszynowy i budynki były oparte głównie na kapitale własnym, a kredyty krótkoterminowe wykorzystywać raczej do finansowania zapasów, bieżących kosztów i sezonowych wahań działalności.