Producent przetworów spożywczych z gospodarstw ekologicznych może sprzedawać swoje wyroby jako Bio, tylko jeżeli

Prawidłowo wskazana została rola jednostki certyfikującej. Określenia „Bio”, „Eko”, „Organic” są w Unii Europejskiej prawnie zastrzeżone i mogą być używane na etykiecie tylko wtedy, gdy cały łańcuch produkcji i przetwórstwa spełnia wymagania rolnictwa ekologicznego, a producent ma ważny certyfikat. Ten certyfikat wydaje upoważniona jednostka certyfikująca, która działa na podstawie przepisów unijnych (m.in. rozporządzenia w sprawie produkcji ekologicznej) oraz krajowych. Jednostka taka przeprowadza audyty w gospodarstwie i zakładzie przetwórczym, kontroluje dokumentację, pochodzenie surowców, sposób przetwarzania, stosowane dodatki, czystość linii produkcyjnych, a także system identyfikowalności (traceability). Bez pozytywnego wyniku takiej kontroli nie ma prawa do oznaczania produktów jako „Bio”. W praktyce oznacza to, że producent musi zawrzeć umowę z jednostką certyfikującą, poddać się corocznym kontrolom, prowadzić szczegółową ewidencję surowców ekologicznych i konwencjonalnych oraz ściśle przestrzegać wymogów technologicznych, np. ograniczeń w stosowaniu środków konserwujących, barwników czy aromatów syntetycznych. Moim zdaniem to sensowne, bo sam napis „Bio” bardzo mocno wpływa na decyzje konsumentów, więc musi się opierać na twardych, udokumentowanych kryteriach, a nie tylko na deklaracji producenta. Dobrą praktyką jest też czytanie certyfikatu przez kontrahentów: hurtownie, sklepy czy sieci handlowe często wymagają kopii aktualnego certyfikatu ekologicznego, zanim w ogóle wprowadzą produkt do swojej oferty.