Która choroba, wywoływana przez roztocza pokazane na zdjęciu, występuje w zasadzie w każdej pasiece, a jej rozprzestrzenianie zwalczane jest dzięki ciągłemu stosowaniu zabiegów biologicznych i chemicznych?

Warroza to absolutny klasyk, jeśli chodzi o problemy w każdej pasiece. To choroba wywoływana przez roztocza Varroa destructor, które są naprawdę groźne dla pszczół miodnych. Praktycznie nie spotyka się dziś rodzin pszczelich wolnych od tego pasożyta – to taki wróg numer jeden wszystkich pszczelarzy. Roztocz żeruje na czerwiu oraz dorosłych pszczołach, osłabiając je i przenosząc dodatkowo wirusy. Moim zdaniem, bez systematycznego monitorowania i regularnych zabiegów – zarówno biologicznych (stosowanie biotechnicznych metod jak usuwanie czerwiu trutowego czy izolowanie matek), jak i chemicznych (np. kwas szczawiowy, amitraz, preparaty na bazie tymolu) – nie ma szans na utrzymanie zdrowej rodziny pszczelej przez cały sezon. To właśnie dzięki takim zróżnicowanym działaniom, zgodnym z zaleceniami Polskiego Związku Pszczelarskiego czy wytycznymi weterynaryjnymi, można realnie ograniczać populację roztoczy w ulu. Z mojego doświadczenia wynika, że największym błędem jest zaniedbanie systematyczności lub bazowanie tylko na jednym sposobie zwalczania. Warroza jest tak podstępna, że co roku warto coś zmieniać w strategii i nie poprzestawać na chemii – to typowa dobra praktyka branżowa. Kto nie doceni tej choroby, szybko przekona się, jak duże może wyrządzić straty, bo zawalone rodziny to niestety standard przy braku profilaktyki.