Na podstawie opisu określ liczbę rodzin pszczelich, jaką można wywieźć na plantację rzepaku ozimego. <br><br> <table><tr><td>Z oceny zasobów rzepaku ozimego wynika, że pszczoły mogłyby zebrać około 3000 kg. Rodzina na własne potrzeby wykorzystuje 20 kg, a pszczelarz zakłada zbiór z tego pożytku: ok. 20 kg z rodziny pszczelej.</td></tr></table>

W tej sytuacji najważniejsze było prawidłowe przeliczenie potencjału pożytku rzepakowego na liczbę rodzin pszczelich. Skoro z oceny zasobów rzepaku ozimego wynika, że pszczoły mogłyby zebrać około 3000 kg nektaru, a jedna rodzina na własne potrzeby zużywa 20 kg, przy założeniu zbioru przez pszczelarza na poziomie 20 kg miodu z każdej rodziny, trzeba to dobrze policzyć. Suma pożytku do dyspozycji dzielona przez sumę zapotrzebowania (20 kg na rodzinę do zbioru + 20 kg na własne potrzeby) daje 3000 kg / 40 kg = 75 rodzin. To jest typowa metodologia obliczania obsady pasiecznej na plantacjach rzepaku, zgodna z zaleceniami praktyków i podręczników, jak np. „Pszczelarstwo” pod red. Prof. Woyke. W praktyce często się też bierze pod uwagę siłę rodzin i warunki pogodowe, ale w zadaniu założono standardowy zbiór. Warto pamiętać, że zbyt mała liczba rodzin spowoduje niewykorzystanie pożytku, a zbyt duża – głodówkę i osłabienie rodzin. Takie wyliczenia są też często wykorzystywane przy planowaniu wędrówek pasiecznych na większych areałach, np. w gospodarstwach prowadzących zapylanie na zlecenie. Moim zdaniem, opanowanie tej metody pozwala uniknąć typowych błędów przy planowaniu sezonu pszczelarskiego i daje realne korzyści ekonomiczne.