Na podstawie zamieszczonych danych określ liczbę rodzin pszczelich, jaką można wywieźć na pożytek z rzepaku ozimego. <br><br> <table><tr><td>Z oceny zasobów rzepaku ozimego wynika, że pszczoły mogłyby zebrać około 7560 kg. Rodzina na własne potrzeby wykorzystuje: – w maju: 20-25 kg,– w czerwcu: 30-32 kg,– w lipcu:15-17 kg,– w sierpniu: 2-12 kg. Pszczelarz zakłada zbiór z tego pożytku: ok. 20 kg od rodziny pszczelarskiej.</td></tr></table>

Poprawna odpowiedź została wybrana, bo wynika bezpośrednio z prostego, lecz bardzo praktycznego rachunku. Całkowita ilość miodu, jaką pszczoły mogą zebrać z danego pożytku (7560 kg), należy podzielić przez zakładany zbiór miodu od pojedynczej rodziny pszczelej, czyli 20 kg. Daje to wynik 378 rodzin, jednak tutaj kluczowe znaczenie ma to, że pszczoły nie zbierają całego nektaru tylko na miód towarowy. Muszą zaspokoić swoje potrzeby pokarmowe, co jest zgodne z dobrą praktyką pasieczną – nigdy nie wywozi się tylu rodzin, by pszczoły nie miały co jeść. Z praktyki i norm branżowych wynika, że realnie uzyskany plon miodu to około połowa możliwego do zebrania nektaru, bo reszta idzie na bieżące zużycie przez pszczoły. Stąd wylicza się, że z 7560 kg nektaru możemy zebrać od około 168 do 189 rodzin (7560 kg : 40-45 kg na rodzinę, bo to suma potrzeb pokarmowych i zakładanego miodu towarowego). Takie podejście zapobiega osłabieniu rodzin i odpowiada podstawom gospodarki wędrownej. Z mojego doświadczenia, jeśli pszczelarz zignoruje potrzeby pokarmowe rodzin, to wywożąc ich za dużo, osiągnie niższy plon i osłabi pasiekę, a przecież nie o to chodzi. Warto pamiętać, że racjonalna gospodarka pasieczna opiera się nie tylko na maksymalizacji zbioru, ale też na dobrostanie rodzin, a to jest standard branżowy. W praktyce – lepiej wywieźć mniej rodzin, ale zapewnić im dobre warunki i pewny pożytek, niż przecenić możliwości pożytku i potem żałować. Takie wyliczenia są kluczowe przy planowaniu pożytków i logistyce w profesjonalnej pasiece.