Zgodnie z Kodeksem Dobrej Praktyki Rolniczej w celu ochrony przed erozją gleb o nachyleniu powyżej 20% zaleca się

Trwałe zadarnianie to naprawdę kluczowy sposób ochrony gleb na terenach o dużym nachyleniu, szczególnie powyżej 20%. Rośliny zadarniające, głównie trwałe trawy czy mieszanki traw z lucerną, tworzą gęstą darń, która dosłownie trzyma glebę w miejscu. Taka roślinność ogranicza spływ powierzchniowy wody oraz fizycznie osłania glebę przed bezpośrednim działaniem deszczu – a to właśnie uderzenia kropel powodują pierwsze uszkodzenia struktury gleby i zapoczątkowują erozję. Z własnego doświadczenia wiem, że dobrze zadarniony stok po intensywnych opadach wygląda praktycznie tak samo, jak przed nimi, podczas gdy nieobsiana gleba często pokazuje wyraźne ślady spłukania. Kodeks Dobrej Praktyki Rolniczej wyraźnie zaleca zadarnianie na stromych zboczach, bo to rozwiązanie minimalizuje straty gleby i równocześnie poprawia mikroklimat, zwiększa bioróżnorodność i nawet ogranicza rozwój chwastów. Trawy są elastyczne, szybko się rozrastają i mają silny system korzeniowy, który wręcz spaja glebę. To właśnie dlatego na stromych zboczach raczej nie widzi się pól uprawnych – zadarnienie daje stabilność i jest zgodne z wszystkimi wytycznymi dotyczącymi ochrony środowiska, które podkreślają prewencję, a nie późniejsze leczenie skutków erozji.