Które gospodarstwo powinno przygotować plan nawożenia azotem, gdy podmiot prowadzący produkcję rolną utrzymuje obsadę większą niż 60 DJP według stanu średniorocznego? <table><tr><td><table><tr><th>Gospodarstwo</th><th>Grupa technologiczna zwierząt</th><th>Stan średnioroczny szt.</th><th>Współczynnik przeliczeniowy na DJP</th></tr><tr><td>I</td><td>kurczęta brojlery</td><td>16 000</td><td>0,0036</td></tr><tr><td>II</td><td>krowy</td><td>45</td><td>1,2</td></tr><tr><td>III</td><td>tuczniki</td><td>480</td><td>0,14</td></tr><tr><td>IV</td><td>bydło opasowe</td><td>155</td><td>0,36</td></tr></table></td></tr></table>

Gospodarstwo III jest jedynym przykładem, który przekracza próg 60 DJP, osiągając 67,2 DJP według stanu średniorocznego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, podmioty prowadzące produkcję rolną mają obowiązek opracowania planu nawożenia azotem, jeżeli ich obsada przekracza ten limit. Plan ten ma na celu nie tylko efektywne wykorzystanie nawozów, ale również ochronę środowiska poprzez ograniczenie nadmiernego nawożenia, które może prowadzić do zanieczyszczenia wód gruntowych i powierzchniowych. Sporządzenie takiego planu jest elementem odpowiedzialnego zarządzania w gospodarstwie rolnym, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży. Przykładem zastosowania tego planu może być dostosowanie dawek nawozów do potrzeb upraw, co pozwala na optymalizację kosztów produkcji oraz zwiększenie plonów. Dobrze opracowany plan nawożenia azotem przyczynia się do zrównoważonego rozwoju gospodarstwa oraz jego konkurencyjności na rynku rolnym.