Podmiot prowadzący produkcję rolną utrzymujący obsadę większą niż 60 DJP wg stanu średniorocznego opracowuje plan nawożenia azotem. Które z gospodarstw musi sporządzić taki plan? <br><br> <table><tr><th>Gospodarstwo</th><th>Grupa technologiczna zwierząt</th><th>Stan średnioroczny szt.</th><th>Współczynnik przeliczeniowy na DJP</th></tr><tr><td>A.</td><td>kurczęta brojlery</td><td>16 000</td><td>0,0036</td></tr><tr><td>B.</td><td>krowy</td><td>45</td><td>1,2</td></tr><tr><td>C.</td><td>tuczniki</td><td>480</td><td>0,14</td></tr><tr><td>D.</td><td>bydło opasowe</td><td>155</td><td>0,36</td></tr></table>

Odpowiedź C jest prawidłowa, ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami, gospodarstwa prowadzące produkcję rolną, utrzymujące obsadę powyżej 60 DJP, mają obowiązek sporządzania planu nawożenia azotem. W przypadku gospodarstwa C, które zajmuje się tucznikiem i ma średnioroczną obsadę wynoszącą 67,2 DJP, spełnia ono kryteria dotyczące wymogu planowania nawożenia. Odpowiednie planowanie nawożenia nie tylko pozwala na efektywne wykorzystanie nawozów, ale również na ograniczenie ich negatywnego wpływu na środowisko. Dobrą praktyką w tej dziedzinie jest uwzględnienie zarówno potrzeb roślin, jak i specyfiki gleby, co może prowadzić do zwiększenia plonów oraz poprawy jakości produktów rolnych. Przykładami zastosowania takiego planu mogą być sezonowe analizy gleby oraz dostosowywanie dawek nawozów do aktualnych warunków pogodowych i fazy wzrostu roślin, co zapewnia zrównoważony rozwój produkcji rolniczej.