Który ze składników pasz, stosowanych w żywieniu knurów, w niedoborze powoduje odczuwanie głodu, a w nadmiarze może powodować pogorszenie strawności paszy?

Włókno w diecie knurów odgrywa dość kluczową rolę – trochę jak taka niewidzialna miotła jelit, ale też regulator uczucia sytości. Przy jego niedoborze knury potrafią być wręcz głodne, bo pasza staje się zbyt skoncentrowana energetycznie i nie wypełnia żołądka. W praktyce, jak włókna jest za mało, zwierzęta cały czas szukają czegoś do jedzenia, mogą być bardziej agresywne, a nawet wykazywać niepożądane zachowania. Z drugiej strony, przesada też nie jest dobra. Jeśli przesadzimy z ilością włókna w paszy, to pogarsza się strawność całej mieszanki i składników odżywczych. Włókno, choć potrzebne, działa trochę jak gąbka – wiąże wodę, spowalnia pasaż treści pokarmowej i utrudnia dostęp enzymów do składników pokarmowych, więc tracimy energię. W praktyce na fermach dąży się do takiego poziomu włókna, który zapewni sytość, ale nie obniży wydajności paszy. Zwykle optymalne ilości włókna w paszy dla knurów mieszczą się w okolicach 4-6%, chociaż zależy to też od rodzaju włókna i innych składników. Moim zdaniem warto pamiętać, że włókno zbyt często jest lekceważone w żywieniu knurów – a to błąd, bo bez tego składnika właściwego komfortu fizjologicznego po prostu nie będzie.