Przedstawione badanie kału metodą McMastera jest metodą <br><br> <table><tr><td>Należy odważyć próbkę kału i wprowadzić do niej nasycony roztwór MgSO4 w proporcji 14 ml MgSO4 na 1 g kału. Zawiesinę miesza się za pomocą mieszadła magnetycznego, po czym należy ją przecedzić przez sito i ponownie mieszać w mieszadle. Tak przygotowaną zawiesinę wprowadzić za pomocą pipety do komory McMastera. Po 3 minutach należy oglądać i zliczać jaja pasożytów w komorze McMastera używając mikroskopu.</td></tr></table>

Metoda McMastera jest uznawana za technikę ilościową w diagnostyce weterynaryjnej, szczególnie w kontekście parazytologii. Jej głównym celem jest precyzyjne określenie liczby jaj pasożytów w próbce kału, co pozwala na oszacowanie ich obecności na gram kału (epg - eggs per gram). Dzięki temu veterinariusze mogą ocenić nasilenie infestacji oraz podejmować odpowiednie kroki terapeutyczne. W praktyce, metoda ta jest szeroko stosowana w zarówno w badaniach klinicznych, jak i w programach monitorujących zdrowie zwierząt. Standaryzacja tej techniki przyczyniła się do jej popularności, ponieważ zapewnia powtarzalność wyników i umożliwia porównywalność danych między różnymi badaniami. Zastosowanie metody McMastera w praktyce wymaga staranności oraz znajomości zasad działania mikroskopu i technik przygotowania próbek, co jest kluczowe dla uzyskania wiarygodnych wyników. Warto także zauważyć, że standardy sanitarno-weterynaryjne zalecają regularne monitorowanie zwierząt pod kątem pasożytów, co podkreśla rolę metody McMastera w utrzymywaniu zdrowia populacji zwierzęcych.