Z zamieszczonego wyciągu z rozporządzenia wynika, że minimalna powierzchnia kojca dla 10 tuczników o wadze 60 kilogramów wynosi <br><br> <table><tr><td>3. Powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo: 1) knurów — co najmniej 6 m²; 2) warchlaków i tuczników o masie ciała: a) do 10 kg — co najmniej 0,15 m², b) powyżej 10 do 20 kg — co najmniej 0,2 m², c) powyżej 20 do 30 kg — co najmniej 0,3 m², d) powyżej 30 do 50 kg — co najmniej 0,4 m², e) powyżej 50 do 85 kg — co najmniej 0,55 m², f) powyżej 85 do 110 kg — co najmniej 0,65 m², g) powyżej 110 kg — co najmniej 1 m²; 3) knurek i loszek hodowlanych o masie ciała powyżej 30 do 110 kg — co najmniej 1,4 m²;</td></tr></table>

Poprawna odpowiedź to 5,5 m2, ponieważ zgodnie z obowiązującymi regulacjami, minimalna powierzchnia kojca dla tuczników o wadze od 50 kg do 85 kg powinna wynosić 0,55 m2 na jednego osobnika. Zatem dla grupy składającej się z 10 tuczników o wadze 60 kg obliczenia są następujące: 10 osobników * 0,55 m2 = 5,5 m2. Taka standardowa powierzchnia zapewnia odpowiednie warunki hodowlane, które są kluczowe dla zdrowia i dobrostanu zwierząt. Odpowiednio przestronny kojec minimalizuje stres u tuczników, co przekłada się na lepsze przyrosty masy ciała oraz jakość mięsa. W praktyce, stosowanie się do zaleceń dotyczących powierzchni kojców jest nie tylko wymogiem prawnym, ale również najlepszą praktyką w hodowli zwierząt, która wspiera ich prawidłowy rozwój oraz zwiększa wydajność produkcyjną. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest projektowanie nowoczesnych budynków inwentarskich, które uwzględniają nie tylko wymagania prawne, ale także dobrostan zwierząt.