Zgodnie z informacjami w tabeli, w pomieszczeniach, w których utrzymuje się cielęta, <u><strong>nie bada się</strong></u> stężenia <br><br> <table><tr><td>§ 18. W pomieszczeniach, w których utrzymuje się cielęta: 1) stężenie    a) dwutlenku węgla nie powinno przekraczać 3 000 ppm,    b) siarkowodoru nie powinno przekraczać 5 ppm, 2) koncentracja amoniaku nie powinna przekraczać 20 ppm.</td></tr></table>

Wybór kwasu solnego (HCl) jako substancji, której stężenie nie bada się w pomieszczeniach dla cieląt, jest zgodny z informacjami zawartymi w dostępnych materiałach. W praktyce, w takich pomieszczeniach kontroluje się poziomy amoniaku (NH3), siarkowodoru (H2S) oraz dwutlenku węgla (CO2), ponieważ ich nadmiar może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych zarówno dla zwierząt, jak i dla osób pracujących w tych warunkach. Na przykład, stężenie amoniaku nie powinno przekraczać 20 ppm, ponieważ może ono wywoływać podrażnienia dróg oddechowych. Z kolei poziom dwutlenku węgla powinien być monitorowany, aby nie przekraczał 3000 ppm, co jest zgodne z zaleceniami wielu instytucji zajmujących się dobrostanem zwierząt. Warto zaznaczyć, że pomijanie badania stężenia HCl jest zgodne z dobrymi praktykami w branży, ponieważ nie jest to substancja, która naturalnie występuje w tych środowiskach i nie jest uznawana za zagrożenie dla zdrowia cieląt w porównaniu do innych substancji.