Korzystając z informacji w tabeli wskaż, który surowiec jako pierwszy powinien zostać użyty do produkcji. <br><br> <table><tr><th colspan="2">Data produkcji surowca</th><th>Termin przydatnoścido spożycia</th><th>Należy użyć</th></tr><tr><td>A.</td><td>16.09.2019</td><td>30.10.2019</td><td>-</td></tr><tr><td>B.</td><td>18.09.2019</td><td>-</td><td>w ciągu 2 miesięcy od daty produkcji</td></tr><tr><td>C.</td><td>23.09.2019</td><td>29.12.2019</td><td>-</td></tr><tr><td>D.</td><td>28.09.2019</td><td></td><td>w ciągu 1 miesiąca od daty produkcji</td></tr></table>

Wybierając surowiec D jako pierwszy do użycia, kierujesz się bardzo praktycznym podejściem – zasadą FIFO (First In, First Out), ale w tym przypadku nawet ważniejsze jest to, że termin przydatności wynika bezpośrednio z określonego czasu od daty produkcji. Surowiec D musi zostać zużyty w ciągu 1 miesiąca od produkcji, czyli jego okres ważności upływa najszybciej – dokładnie 28.10.2019. W branży spożywczej (ale też praktycznie wszędzie tam, gdzie pracuje się z surowcami o terminie ważności) to bardzo ważne, żeby nie dopuścić do sytuacji, w której surowiec przeterminowany trafia do produkcji. Używając najpierw surowca o najkrótszym terminie, minimalizujesz straty i dbasz o bezpieczeństwo produkcji. W praktyce, nawet jeśli surowiec był wyprodukowany później niż inny, ale jego termin przydatności kończy się szybciej (bo taki jest zapis w dokumentacji lub przepisach), to on musi być pierwszy w kolejce. Moim zdaniem, to jedna z tych rzeczy, które najłatwiej przeoczyć, kiedy patrzy się tylko na daty produkcji, a nie analizuje się dokładnie zasad przechowywania czy wymagań jakościowych. W firmach produkcyjnych bardzo często spotyka się specjalne oznaczenia na surowcach, żeby ułatwić takie decyzje. Jeśli chodzi o standardy – HACCP i systemy zarządzania jakością zawsze kładą na to duży nacisk. Właśnie takie podejście pozwala uniknąć reklamacji, strat i niepotrzebnych przestojów. Często spotykam się z opinią, że to zbyt formalistyczne, ale w dłuższej perspektywie bardzo się to opłaca – mniej odpadów, lepsza rotacja w magazynie, mniej stresu na produkcji. Dobrze też wiedzieć, że nie wszystkie surowce mają jasno określoną datę ważności na etykiecie – czasem to kwestia interpretacji dokumentacji dostawcy lub przepisów. W tym zadaniu surowiec D to zdecydowanie słuszny wybór – i tego się trzymaj.