Melasa jest produktem ubocznym wykorzystywanym jako

Prawidłowo – melasa w technologii żywności jest klasycznym przykładem taniej, ale bardzo wartościowej pożywki dla drożdży i innych mikroorganizmów przemysłowych. Melasa to gęsty, ciemny syrop będący produktem ubocznym produkcji cukru z buraków lub trzciny cukrowej. Zawiera sporo cukrów (sacharoza, glukoza, fruktoza), trochę białka, związki mineralne (potas, wapń, magnez, żelazo) oraz substancje azotowe. Taki skład idealnie nadaje się do prowadzenia hodowli drożdży, bo dostarcza im zarówno źródła węgla, jak i częściowo źródła azotu i mikroelementów. W praktyce przemysłowej melasa jest powszechnie używana jako pożywka w produkcji drożdży piekarskich, paszowych oraz w fermentacji alkoholowej (bioetanol, spirytus surowy). W zbiornikach fermentacyjnych melasę najpierw się rozcieńcza, często też koryguje się pH, dodaje sole amonowe czy fosforanowe, żeby zoptymalizować warunki wzrostu drożdży. Moim zdaniem to fajny przykład, jak odpad z jednego procesu technologicznego staje się pełnowartościowym surowcem w innym, co wpisuje się w nowoczesne podejście do gospodarki o obiegu zamkniętym. W dobrych praktykach przemysłu spożywczego (GMP) i paszowego zwraca się uwagę na kontrolę jakości melasy: zawartość suchej masy, cukrów fermentujących, brak zanieczyszczeń mechanicznych czy reszt chemikaliów z procesu produkcji cukru. Dzięki temu pożywka jest stabilna, przewidywalna i zapewnia powtarzalne wyniki fermentacji. W technologiach fermentacyjnych uważa się melasę za surowiec ekonomiczny, łatwo dostępny i dobrze przebadany, dlatego tak często pojawia się w schematach produkcji drożdży i bioetanolu.