Spośród przedstawionych kłosów zbóż, wybierz ten, w którym znajdują się ziarna wykorzystywane w produkcji piwa.

Prawidłowo wskazany został kłos 2, czyli jęczmień browarny. To właśnie ziarno jęczmienia jest podstawowym surowcem do produkcji słodu, a potem piwa. Na rysunku widać charakterystyczne, długie, cienkie ości otaczające kłos – to typowa cecha jęczmienia. W technologii piwowarskiej stosuje się głównie odmiany jęczmienia dwurzędowego lub wielorzędowego, o odpowiedniej zawartości skrobi, niskiej zawartości białka i dobrej zdolności kiełkowania. Te parametry są kluczowe, bo wpływają na wydajność słodowania, ekstraktywność brzeczki i stabilność piany w gotowym piwie. Ziarno jęczmienia poddaje się procesowi słodowania: moczenie, kiełkowanie i suszenie (suszarnie słodownicze muszą trzymać się ściśle określonych temperatur i wilgotności, zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną GMP). W czasie kiełkowania aktywują się enzymy amylolityczne i proteolityczne, które później, w zacieraniu, rozkładają skrobię do cukrów fermentujących. Z mojego doświadczenia, w browarach bardzo pilnuje się jakości partii jęczmienia: robi się oznaczenia masy tysiąca ziaren, wilgotności, stopnia szklistości, zawartości białka i zdolności kiełkowania. To są standardowe badania surowca opisane w normach branżowych (np. wytyczne EBC). W praktyce technologicznej wybór właściwego ziarna jęczmienia decyduje o stabilności procesu filtracji zacieru, klarowności brzeczki i ostatecznym profilu smakowym piwa. Dlatego poprawne rozpoznanie kłosa jęczmienia to taka mała, ale bardzo przydatna umiejętność w całym łańcuchu produkcji piwa – od pola, przez słodownię, aż po warzelnię.