Korzystanie z dygestorium jest konieczne podczas oznaczania metodą Kjeldahla

Metoda Kjeldahla służy do oznaczania zawartości azotu ogólnego, a w praktyce w przemyśle spożywczym – do oznaczania zawartości białka w surowcach i produktach. Dlatego poprawna odpowiedź to właśnie oznaczanie zawartości białka. W tym oznaczeniu stosuje się stężony kwas siarkowy(VI), katalizatory mineralne (np. siarczan potasu, siarczan miedzi, związki selenu) oraz silne alkalia, zwykle stężony roztwór NaOH. Podczas etapu mineralizacji i następnie destylacji wydzielają się agresywne opary: dwutlenek siarki, tlenki azotu, amoniak, czasem też aerozole z zasad i kwasów. Z punktu widzenia BHP i zgodnie z dobrymi praktykami laboratoryjnymi (GLP) cała procedura mineralizacji i destylacji powinna być wykonywana w sprawnym dygestorium, z prawidłowym wyciągiem i regularnie kontrolowanym ciągiem powietrza. W wielu laboratoriach kontrola jakości żywności jest audytowana pod kątem spełniania wymogów bezpieczeństwa chemicznego, a praca bez dygestorium przy takiej metodzie byłaby zwyczajnie niezgodna z instrukcjami stanowiskowymi, oceną ryzyka i przepisami BHP. W praktyce technik analityk czy technik technologii żywności zawsze planuje oznaczenia Kjeldahla tak, żeby mieć dostęp do dygestorium przez cały czas trwania mineralizacji, bo ten etap trwa długo i generuje najwięcej szkodliwych emisji. Moim zdaniem warto zapamiętać to powiązanie: metoda Kjeldahla = białko = stężone odczynniki i gorąca mineralizacja = konieczność pracy pod wyciągiem. Dzięki temu nie tylko zdaje się test, ale też później unika się realnego zagrożenia zdrowia w laboratorium. W zakładach przemysłu spożywczego takie analizy są rutynowe (np. mleko w proszku, mięso, pasze, wyroby piekarnicze), więc poprawne stosowanie dygestorium to po prostu standard branżowy.