Do oznaczania zawartości alkoholu należy zastosować

Prawidłowo – do oznaczania zawartości alkoholu stosuje się areometr, czyli alkoholomierz. To jest przyrząd pływakowy, który wykorzystuje prawo Archimedesa: im większa gęstość cieczy, tym wyżej unosi się pływak. Zawartość etanolu silnie wpływa na gęstość roztworu, dlatego można ją pośrednio wyznaczyć właśnie przez pomiar gęstości. Skala areometru jest wyskalowana najczęściej w procentach objętościowych alkoholu (obj.%), czasem w % masowych, zgodnie z odpowiednimi normami. W przemyśle spożywczym, np. w gorzelniach, browarach czy winiarniach, stosuje się areometry zgodne z normami PN-EN lub OIML, a pomiary wykonuje się w ściśle określonej temperaturze, najczęściej 20°C, bo gęstość mocno zależy od temperatury. Z mojego doświadczenia wynika, że na warsztatach szkolnych często pomija się dokładne wyrównanie temperatury, a to potem daje rozjazd wyniku o nawet kilka dziesiątych procenta. W praktyce technologicznej, oprócz klasycznego areometru szklanego, używa się też elektronicznych gęstościomierzy oscylacyjnych, ale zasada jest podobna – wyznaczamy gęstość i z tablic korelacyjnych odczytujemy moc alkoholu. Warto pamiętać, że do różnych zakresów stężeń stosuje się różne alkoholomierze, np. osobne do spirytusu rektyfikowanego i osobne do win czy piwa, żeby uzyskać dobrą dokładność. Dobrą praktyką jest też kalibracja przyrządu i kontrola czystości powierzchni, bo zabrudzenia wpływają na zwilżanie i zafałszują odczyt. W nowoczesnych zakładach pomiar zawartości alkoholu jest elementem systemu kontroli jakości i rozliczeń akcyzowych, więc dokładność i powtarzalność pomiaru areometrem ma realne konsekwencje ekonomiczne.