Którą metodą należy oznaczyć zawartość żelaza w żywności?

Prawidłowo – zawartość żelaza w żywności w rutynowych badaniach laboratoryjnych oznacza się metodą kolorymetryczną. W praktyce wygląda to tak, że najpierw próbkę żywności mineralizuje się (np. na mokro z użyciem stężonych kwasów), żeby całe żelazo przeszło do roztworu w postaci jonów. Potem do roztworu dodaje się odczynnik tworzący z jonami żelaza związek barwny, najczęściej kompleks o intensywnej, charakterystycznej barwie (np. z o-fenantroliną, tiocyjanianem, ferrozyną). Im większe stężenie żelaza, tym mocniejsze zabarwienie roztworu. Następnie mierzy się absorbancję w spektrofotometrze przy ściśle określonej długości fali i porównuje z krzywą wzorcową przygotowaną ze standardowych roztworów Fe. To jest klasyczna, zgodna z normami PN-EN i ISO technika fotometryczno‑kolorymetryczna, szeroko stosowana w laboratoriach kontroli jakości żywności, np. w mleku modyfikowanym, mieszankach zbożowych dla dzieci, suplementach diety czy produktach wzbogacanych w żelazo. Metoda kolorymetryczna jest stosunkowo szybka, dość tania i wystarczająco dokładna do celów kontroli jakości oraz sprawdzania zgodności z deklaracją producenta i wymaganiami prawnymi. Moim zdaniem ważne jest też to, że pozwala oznaczać żelazo na niskim poziomie stężeń, co ma znaczenie przy produktach dla niemowląt czy żywności specjalnego przeznaczenia medycznego. W praktyce przemysłowej i w laboratoriach urzędowej kontroli żywności ta metoda jest jednym z podstawowych narzędzi do oceny wartości odżywczej i bezpieczeństwa produktów pod względem zawartości składników mineralnych.