Produkt uważa się za zafałszowany, jeżeli na jego opakowaniu producent <b>nie umieścił</b>

Prawidłowo wskazana została informacja o rzeczywistej zawartości soli – to jest właśnie ten element, którego brak na etykiecie może być podstawą do uznania produktu za zafałszowany. W przepisach dotyczących znakowania żywności (m.in. rozporządzenia UE 1169/2011) kluczowe jest, żeby konsument miał rzetelną informację o składzie i wartościach odżywczych produktu. Zawartość soli jest jednym z podstawowych parametrów, bo wpływa bezpośrednio na zdrowie (nadciśnienie, choroby sercowo‑naczyniowe) oraz na świadome wybory żywieniowe. Jeżeli producent nie podaje rzeczywistej, zgodnej ze stanem faktycznym zawartości soli, albo ją pomija, mimo że powinien ją podać, to produkt może być traktowany jako wprowadzający w błąd, a w praktyce – jako zafałszowany. Z mojego doświadczenia wynika, że organy kontrolne (np. IJHARS, Sanepid) bardzo mocno zwracają uwagę właśnie na takie parametry jak sól, cukier, tłuszcz, bo to są elementy deklaracji żywieniowej, które konsument najczęściej sprawdza. W zakładach spożywczych robi się regularne analizy fizykochemiczne, żeby potwierdzić zgodność etykiety z rzeczywistym składem. Przykładowo: jeżeli kiełbasa ma deklarowane 1,5 g soli na 100 g, a w badaniach wychodzi 3 g, to mamy klasyczny przykład zafałszowania – zarówno technologicznego, jak i informacyjnego. Dobre praktyki produkcyjne (GMP) i systemy jakości (HACCP) wymagają dokładnej kontroli receptur, dozowania soli oraz weryfikacji etykiet, żeby uniknąć właśnie takiej sytuacji. W praktyce technolog w zakładzie musi pilnować, by każda zmiana receptury (np. zmniejszenie ilości soli w pieczywie) była natychmiast odzwierciedlona w informacji na opakowaniu. Brak lub nieprawdziwa deklaracja zawartości soli to nie jest drobiazg formalny, tylko realne naruszenie prawa żywnościowego i bezpieczeństwa konsumenta.