Typ mąki oznacza się poprzez jej

Prawidłowa odpowiedź to „spopielenie”, bo typ mąki w technologii zbożowo‑młynarskiej określa się na podstawie zawartości popiołu, czyli właśnie tego, co zostaje po całkowitym spaleniu próbki mąki w piecu muflowym. W praktyce robi się tak: odważa się ściśle określoną masę mąki, spala ją w wysokiej temperaturze (zwykle 550–900°C, zależnie od metody), a po zakończeniu procesu waży się pozostałość mineralną. Ta pozostałość to popiół – głównie sole mineralne pochodzące z okrywy owocowo‑nasiennej ziarna. Na tej podstawie oblicza się procent popiołu w stosunku do masy próbki i to właśnie jest podstawa oznaczenia typu mąki, np. typ 450, 550, 750, 2000 itd. Im niższy typ, tym mąka jest jaśniejsza, bardziej „wybielona”, z mniejszą zawartością części okrywy ziarna i składników mineralnych; im wyższy typ, tym więcej popiołu, czyli więcej okrywy, błonnika i mikroelementów. W polskich normach (dawniej PN, obecnie często odwołania do EN) zakres zawartości popiołu jest ściśle przypisany do danego typu mąki, co jest kluczowe dla piekarni, cukierni i zakładów produkcyjnych, bo pozwala dobrać mąkę o powtarzalnych parametrach technologicznych. Z mojego doświadczenia w pracowni technologicznej to oznaczenie typu przez spopielenie jest jedną z podstawowych analiz fizykochemicznych przy kontroli jakości dostaw surowca – bez tego trudno mówić o stabilności procesu wypieku, chłonności wody czy przewidywalnym zachowaniu ciasta podczas fermentacji i wypieku.