Wskaż, które z przedstawionych urządzeń, jest stosowane do oznaczania kwasowości aktywnej roztworu.

Poprawnie wskazane zostało urządzenie I – to klasyczny pH–metr laboratoryjny z elektrodą szklaną, służący właśnie do oznaczania kwasowości aktywnej roztworu, czyli pH. Kwasowość aktywna opisuje realne stężenie jonów wodorowych H+ w roztworze, a nie tylko zawartość kwasów ogółem. pH–metr mierzy różnicę potencjałów elektrycznych pomiędzy elektrodą pomiarową a elektrodą odniesienia, a układ elektroniczny przelicza ten sygnał na skalę pH według równania Nernsta. W praktyce, w laboratoriach przemysłu spożywczego, pH–metr stosuje się do badania pH mleka, jogurtów, kiełbas, pieczywa, soków, piwa czy wody technologicznej. Jest to sprzęt podstawowy przy wdrażaniu systemów HACCP i norm jakości, np. ISO 22000 czy ISO 17025, bo pozwala szybko i powtarzalnie kontrolować parametry krytyczne procesu. Dobre praktyki mówią, że pH–metr powinien być regularnie kalibrowany na minimum dwóch buforach (np. pH 4,00 i 7,00), mieć kompensację temperatury oraz czystą, zadbaną elektrodę przechowywaną w odpowiednim roztworze. W wielu zakładach ustala się dopuszczalne zakresy pH dla konkretnych produktów, np. majonez, napoje fermentowane czy przetwory warzywne, a wyniki z pH–metru wpisuje się do kart kontroli. Dzięki temu można szybko wychwycić odchylenia procesu, ryzyko rozwoju drobnoustrojów lub problemy z recepturą. Z mojego doświadczenia, kto dobrze opanuje obsługę pH–metru i rozumie, czym różni się kwasowość aktywna od miareczkowej, ten ma solidny fundament pod całą analitykę żywności.