Kaszę mannę otrzymuje się z ziarna

Kasza manna to w praktyce gruboziarnista frakcja otrzymywana z pszenicy, głównie z twardych odmian, najczęściej pszenicy durum, ale w przemyśle spożywczym wykorzystuje się też inne odmiany pszenicy chlebowej. W procesie przemiału ziarna pszenicy, po oddzieleniu okrywy owocowo‑nasiennej i zarodka, uzyskuje się kilka frakcji: mąki o różnym typie, śruty, otręby oraz właśnie semolinę, czyli kaszę mannę. Jest to produkt o dość równomiernej granulacji, zawierający głównie bielmo mączne, bogate w skrobię oraz białko glutenowe. Dzięki temu kasza manna ma bardzo dobre właściwości technologiczne: łatwo pęcznieje w wodzie lub mleku, szybko się gotuje, tworzy gładką, półpłynną konsystencję, bez wyczuwalnych twardych łusek. W zakładach przemysłu zbożowo‑młynarskiego wielkość ziarna kaszy manny kontroluje się przesiewaczami i sitami o określonej średnicy oczek, zgodnie z normami branżowymi i wymaganiami odbiorców (np. producentów żywności dla dzieci, deserów instant, koncentratów spożywczych). Moim zdaniem warto kojarzyć, że pszenica jest surowcem bardzo uniwersalnym: z tego samego ziarna w zależności od stopnia przemiału, rozdrobnienia i odsiewu otrzymujemy mąkę, kaszę mannę, a także surowiec do produkcji makaronów (semolina durum). W praktyce technologicznej wybór odmiany pszenicy i parametry przemiału wpływają na barwę, smak i zdolność wiązania wody przez kaszę mannę, co jest istotne przy projektowaniu receptur w przemyśle spożywczym.