Wskaż produkt uboczny powstający podczas produkcji w zakładach przemysłu olejarskiego.

Prawidłowo wskazany produkt uboczny to makuchy. W przemyśle olejarskim podstawowym celem jest wytłoczenie lub wyekstrahowanie oleju roślinnego z nasion oleistych, takich jak rzepak, słonecznik, soja czy len. Po odciągnięciu oleju w prasach ślimakowych albo po procesie ekstrakcji rozpuszczalnikowej pozostaje stała frakcja bogata w białko i włókno surowe – właśnie makuch lub śruta poekstrakcyjna. W praktyce zakładowej traktuje się to jako cenny produkt uboczny, a nie odpad, bo trafia on głównie do żywienia zwierząt gospodarskich jako wysokobiałkowa pasza treściwa. Z mojego doświadczenia makuch rzepakowy czy sojowy to standardowy komponent mieszanek paszowych, z dokładnie określoną zawartością białka, tłuszczu resztkowego i włókna, zgodnie z normami żywieniowymi i wymaganiami jakościowymi. W nowoczesnych zakładach olejarskich proces jest tak prowadzony, żeby z jednej strony maksymalnie odzyskać olej, a z drugiej nie „przepalić” białka w makuchu – dlatego kontroluje się temperaturę prasowania, czas przebywania surowca w prasie, a także późniejsze chłodzenie i rozdrabnianie. Makuchy są następnie suszone do odpowiedniej wilgotności, żeby nie rozwijała się mikroflora pleśniowa, i magazynowane w silosach lub big-bagach, zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną GMP i wymaganiami bezpieczeństwa pasz. W praktyce technologa w zakładzie olejarskim liczy się nie tylko wydajność oleju, ale też jakość makuchu, bo to dodatkowe źródło przychodu i ważny element łańcucha żywnościowego. Można powiedzieć, że dobrze prowadzona linia olejarska to taka, gdzie uzyskujemy stabilny, powtarzalny parametr zarówno oleju, jak i makuchu, z zachowaniem norm jakościowych oraz wymogów zrównoważonego wykorzystania surowca roślinnego.