Metoda Mohra oznaczania zawartości NaCl polega na

Metoda Mohra to klasyczna metoda miareczkowania strąceniowego, stosowana do oznaczania chlorków, np. NaCl, w roztworach wodnych. Jej istota polega na bezpośrednim miareczkowaniu roztworem azotanu srebra(V) AgNO₃ w obecności chromianu napotu (K₂CrO₄) jako wskaźnika. Najpierw jony Cl⁻ reagują z jonami Ag⁺, tworząc biały osad chlorku srebra AgCl, który praktycznie nie rozpuszcza się w wodzie. Dopiero gdy Zamienisz prawie wszystkie chlorki, pojawia się nadmiar Ag⁺ i wtedy zaczyna się wytrącać ceglastoczerwony osad chromianu srebra Ag₂CrO₄. Ten moment to właśnie punkt końcowy miareczkowania, który obserwujesz wizualnie po trwałej zmianie zabarwienia osadu. Z mojego doświadczenia metoda Mohra jest bardzo wygodna w laboratoriach kontroli jakości, bo nie wymaga skomplikowanej aparatury, a przy prawidłowym przygotowaniu próbek daje całkiem dobrą dokładność. W przemyśle spożywczym stosuje się ją np. do oznaczania zawartości soli kuchennej w solankach, marynatach, serach dojrzewających czy w wodzie technologicznej. Ważne są jednak warunki: roztwór powinien mieć odczyn lekko obojętny (pH ok. 6,5–10). W zbyt kwaśnym środowisku chromian przechodzi w dichromian, a w zbyt zasadowym może wytrącać się wodorotlenek srebra, co psuje wynik. Dobr it's shoulder. W dobrych praktykach laboratoryjnych zawsze stosuje się roztwory AgNO₃ i K₂CrO₄ o znanym stężeniu, uprzednio znormalizowane, oraz wykonuje się miareczkowanie na ślepo (próbę kontrolną) dla korekty tła jonowego. W normach dotyczących oznaczania soli w żywności (PN, ISO) metoda Mohra jest jedną z podstawowych metod referencyjnych, o ile matryca produktu nie zawiera jonów silnie zakłócających, np. dużych ilości jonów bromkowych lub jodkowych. W praktyce warto też pamiętać o energicznym mieszaniu próbki i obserwacji dna kolby, bo tam najpierw pojawia się charakterystyczny ceglasty odcień osadu Ag₂CrO₄.