Aparatura Parnasa Wagner’a przedstawiona na rysunku stosowana jest w klasycznej metodzie do oznaczania zawartości

Aparatura Parnasa-Wagnera, którą widzisz na rysunku, jest klasycznym zestawem do oznaczania zawartości azotu metodą destylacyjno-absorpcyjną, wywodzącą się z metody Kjeldahla. Kluczowy element to kolba, w której następuje rozkład próbki w środowisku silnie alkalicznym (zwykle po wcześniejszej mineralizacji w kwasie siarkowym(VI)), wydzielanie amoniaku oraz jego odparowanie z parą wodną. Amoniak przechodzi dalej przez układ chłodnicy i jest pochłaniany w roztworze pochłaniającym, najczęściej w standardowym roztworze kwasu (np. HCl lub H2SO4). Następnie ilość zaabsorbowanego amoniaku, a więc i azotu, oznacza się miareczkowaniem. W analizie żywności i pasz ta aparatura służy do wyznaczania tzw. białka ogólnego – zawartość azotu przelicza się na białko przy użyciu odpowiedniego współczynnika (np. 6,25 dla większości produktów białkowych), zgodnie z normami PN-EN czy ISO. W praktyce laboratoryjnej w zakładach spożywczych taki zestaw był kiedyś absolutnym standardem przed upowszechnieniem analizatorów automatycznych. Moim zdaniem warto dobrze rozumieć tę klasyczną technikę, bo pomaga ogarnąć, jak działają współczesne urządzenia typu „Kjeldahl auto”. Dzięki znajomości zasady pracy aparatury Parnasa-Wagnera łatwiej też interpretować wyniki kontroli jakości białka w mleku, mięsach, mąkach czy paszach, a także wychwytywać błędy, np. niedokładne odparowanie amoniaku, nieszczelności układu czy źle dobrany roztwór pochłaniający. To jest fundament analizy chemicznej w technologiach żywności, mimo że sprzęt wygląda trochę „oldschoolowo”.