Na zamieszczonym rysunku przedstawiono schemat budowy

Prawidłowo wskazano tarkę do ziemniaków. Na rysunku widać charakterystyczny bęben roboczy z chropowatą, ścierną powierzchnią oraz komorę, do której podawane są bulwy. Ziemniaki dociskane są do obracającego się bębna i w wyniku tarcia następuje mechaniczne ścieranie skórki. Moim zdaniem to jedno z prostszych, ale bardzo sprytnych urządzeń w przetwórstwie warzyw – ma prostą budowę, a pozwala szybko i w miarę równomiernie obierać duże ilości surowca. W praktyce przemysłowej tarki do ziemniaków stosuje się w zakładach produkujących frytki, puree, kluski, placki ziemniaczane, a także w kuchniach zbiorowego żywienia. Ważne jest tu odpowiednie dobranie prędkości obrotowej bębna, stopnia chropowatości powierzchni ściernej i czasu przebywania ziemniaków w komorze. Zbyt długie tarcie powoduje nadmierne straty jadalnej części bulwy, a zbyt krótkie – niedostateczne usunięcie skórki i oczek. Dobre praktyki zakładowe zalecają też regularne czyszczenie i kontrolę stanu powierzchni ściernych, bo zużyta okładzina znacząco obniża wydajność obierania i pogarsza jakość powierzchni ziemniaka. W nowocześniejszych liniach tarki współpracują z myjkami bębnowymi i sortownikami, tworząc ciąg technologiczny: mycie – wstępne sortowanie – obieranie mechaniczne – doczyszczanie ręczne. Z mojego doświadczenia uczniowie często mylą takie urządzenie z odwadniaczem lub autoklawem, ale kluczem jest rozpoznanie elementu tarcia i braku zamkniętej, ciśnieniowej komory roboczej.