Aby ze spirytusu surowego otrzymać spirytus rektyfikowany, należy wielokrotnie przeprowadzić proces

Prawidłowo – aby ze spirytusu surowego otrzymać spirytus rektyfikowany, trzeba wielokrotnie przeprowadzić proces destylacji, a dokładniej rektyfikacji, czyli destylacji frakcyjnej prowadzonej w specjalnych kolumnach rektyfikacyjnych. Spirytus surowy po fermentacji i pierwszej destylacji zawiera sporo zanieczyszczeń: wyższe alkohole (tzw. fuzle), aldehydy, estry, metanol, a także wodę. Samo jednorazowe odparowanie i skroplenie mieszaniny nie wystarczy, żeby uzyskać spirytus o mocy około 96% obj. i odpowiedniej czystości, więc w technologii przemysłowej stosuje się wielostopniową destylację na kolumnach. W kolumnie rektyfikacyjnej zachodzi wielokrotne, powtarzające się w każdym półce teoretycznej zjawisko parowania i skraplania. Dzięki temu mieszanina etanol–woda rozdziela się zgodnie z różnicami w lotności składników. Etanol, jako bardziej lotny od wody, koncentruje się w górnych partiach kolumny, a woda oraz cięższe zanieczyszczenia pozostają niżej lub są odprowadzane jako pogony. W praktyce przemysłu spirytusowego przestrzega się bardzo ścisłych parametrów procesu: stabilnego ciśnienia, odpowiedniej temperatury na poszczególnych półkach, właściwego refluksu (czyli zawracania części kondensatu do kolumny). To właśnie kontrola refluksu pozwala na precyzyjne „doczyszczenie” par etanolu. Z mojego doświadczenia z opisów technologicznych wynika, że dobrze prowadzona rektyfikacja to klucz do spełnienia wymagań norm jakościowych, np. co do zawartości metanolu, aldehydu octowego i związków wyższych. W gorzelniach przemysłowych linia rektyfikacyjna jest tak zaprojektowana, aby w sposób ciągły odbierać spirytus rektyfikowany o stałych parametrach jakościowych, który potem może być użyty do produkcji wódek, nalewek, aromatów czy zastosowań spożywczych i farmaceutycznych. Bez tego wielokrotnego, precyzyjnie kontrolowanego procesu destylacji nie uzyskamy surowca o wymaganej czystości i bezpieczeństwie dla konsumenta.