Które z wymienionych opakowań <b>nie stanowi</b> bariery dla wilgoci?

Prawidłowo wskazana została torba papierowa, bo właśnie ona w standardowym wydaniu nie stanowi skutecznej bariery dla wilgoci. Papier jest materiałem silnie higroskopijnym – chłonie parę wodną z otoczenia, łatwo się nawilża i traci swoje właściwości mechaniczne. W praktyce oznacza to, że zwykła, niepowlekana torba papierowa przepuszcza wilgoć zarówno z zewnątrz do środka, jak i odwrotnie. Dlatego w technice opakowaniowej traktuje się ją jako opakowanie o bardzo słabej barierowości względem pary wodnej. Z mojego doświadczenia, w magazynach spożywczych szybko widać różnicę: mąka, cukier czy pieczywo w gołym papierze dużo mocniej reagują na zmianę wilgotności powietrza. Żeby papier był barierą dla wilgoci, trzeba go specjalnie modyfikować – np. laminować folią PE, powlekać woskiem albo lakierami barierowymi. To już jednak zupełnie inne, złożone opakowanie, a nie zwykła „torba papierowa”. W przeciwieństwie do tego, butelka szklana jest praktycznie całkowicie nieprzepuszczalna dla wody i pary wodnej, dlatego świetnie chroni napoje, piwo czy przetwory. Podobnie butelka PET czy torba polietylenowa – tworzywa sztuczne są projektowane tak, żeby mieć określony współczynnik przenikania pary wodnej (tzw. WVTR), zazwyczaj dużo niższy niż papier. W normach i dobrych praktykach magazynowania przyjmuje się, że dla produktów wrażliwych na wilgoć należy stosować opakowania z tworzyw sztucznych, szkła lub metalu, a papier tylko jako opakowanie pomocnicze lub w połączeniu z barierą foliową. Dlatego wybór torby papierowej jako materiału, który nie stanowi bariery dla wilgoci, jest jak najbardziej zgodny z technologią opakowań i realiami przemysłu spożywczego.