Urządzenie laboratoryjne przedstawione na ilustracji to

Prawidłowo rozpoznane urządzenie to łaźnia wodna. Na zdjęciu widać typową konstrukcję: metalowy zbiornik z miejscami na naczynia (otwory lub dekielki z pierścieniami), pod spodem elementy grzejne i panel sterujący z regulacją temperatury. W łaźni wodnej próbki są ogrzewane pośrednio, przez wodę, a nie bezpośrednio na płycie grzewczej czy w płomieniu. Dzięki temu temperatura jest równomierna, stabilna i łatwa do utrzymania np. na poziomie 37°C, 60°C czy 100°C, w zależności od potrzeb metody. W laboratoriach analizy żywności łaźnia wodna jest używana m.in. do mineralizacji łagodnej, ogrzewania próbek przed oznaczeniami chemicznymi, rozpuszczania tłuszczów, topienia żelatyny, prowadzenia reakcji wymagających stałej, kontrolowanej temperatury albo do inkubacji probówek zgodnie z metodami norm PN-EN czy ISO. Z mojego doświadczenia to jedno z bardziej „roboczych” urządzeń – chodzi praktycznie cały dzień. Dobrą praktyką jest pilnowanie poziomu wody, stosowanie wody destylowanej (mniej kamienia), regularne czyszczenie z osadów i okresowa kontrola dokładności termostatu za pomocą termometru wzorcowego. W przemyśle spożywczym łaźnie wodne są stosowane zarówno w laboratoriach kontroli jakości, jak i w działach R&D, gdzie opracowuje się nowe receptury i bada stabilność produktów w określonych warunkach temperaturowych. W porównaniu z piecem czy płytą grzejną łaźnia umożliwia delikatne ogrzewanie bez ryzyka przypalenia czy przegrzania próbki, co jest kluczowe przy oznaczaniu np. witamin, białek lub substancji lotnych.